Cel 10: Mniej nierówności

ZMNIEJSZYĆ NIERÓWNOŚCI W KRAJACH I MIĘDZY KRAJAMI

10.1 Do 2030 roku stopniowo osiągać i utrzymywać wzrost dochodu uzyskiwanego przez najbiedniejsze 40% populacji na poziomie wyższym niż średnia krajowa.

10.2 Do 2030 roku promować  i wzmocnić inkluzywność społeczną, gospodarczą i polityczną wszystkich ludzi, bez względu na wiek, płeć, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię lub status ekonomiczny bądź inny.

10.3 Zapewnić równe szanse oraz zmniejszać istniejące nierówności poprzez eliminowanie dyskryminujących praw, polityk i praktyk oraz promować  odpowiednią legislację, polityki i działania w tej dziedzinie.

10.4 Przyjąć polityki, w szczególności fiskalną, ochrony socjalnej i wynagrodzeń oraz stopniowo osiągać większą równość.

10.5 Poprawić regulacje i monitorowanie globalnych rynków i instytucji finansowych, oraz wzmocnić wdrażanie tych regulacji.

10.6 Wzmocnić reprezentację i głos krajów rozwijających się w procesie decyzyjnym w międzynarodowych instytucjach gospodarczych i finansowych, by budować bardziej skuteczne, wiarygodne, odpowiedzialne i praworządne instytucje.

10.7 Ułatwiać przemyślaną, bezpieczną, regularną i odpowiedzialną migrację oraz przepływ ludzi, w tym poprzez implementację zaplanowanych i dobrze zarządzanych polityk migracyjnych.

10.a Wprowadzić w życie zasadę specjalnego i zróżnicowanego traktowania krajów rozwijających się, w szczególności tych najmniej rozwiniętych, zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Handlu.

10.b Zapewnić oficjalną pomoc rozwojową  (Official Development Assistance)  i przepływ środków finansowych, w tym bezpośrednie inwestycje zagraniczne do krajów najbardziej potrzebujących, w szczególności do państw najmniej rozwiniętych, krajów afrykańskich, małych państw wyspiarskich i tych bez dostępu do morza, zgodnie z krajowymi planami i programami tych krajów.

10.c Do 2030 roku zmniejszyć koszty transakcyjne zagranicznych przekazów pieniężnych do mniej niż 3% i wyeliminować przekazy, których koszty wynoszą więcej niż 5%.

  • Cel 10. dotyczy polepszenia sytuacji ekonomicznej najbiedniejszej części populacji na Ziemi, zachęca do podjęcia działań na rzecz zwiększenia inkluzywności społecznej, gospodarczej i politycznej wszystkich ludzi oraz wyrównania szans poprzez eliminację dyskryminujących praw, polityk i praktyk (w tym także nierówność w wynagrodzeniach, ochrona socjalna). Cel ten odwołuje się również do potrzeby wprowadzenia regulacji umożliwiających bezpieczną i odpowiedzialną migrację ludzi i zachęca do działań na rzecz wzmocnienia głosu krajów rozwijających się, świadczeń w zakresie pomocy rozwojowej oraz inwestycji zagranicznych w tych krajach.

    Następstwa nierówności, zwłaszcza społeczne, przynoszą pozornie niezwiązane z nią efekty. Jak wynika z raportu UNDERSTANDING THE SOCIO-ECONOMIC DIVIDE IN EUROPE wysoka i wzrastająca nierówność szkodzi naszym społeczeństwom i nie służy wzrostowi gospodarczemu. Może utrudniać spójność społeczną, obniżać zaufanie społeczne do instytucji, zniechęcać do postaw obywatelskich, sprzyjać niestabilności politycznej i społecznej, wywoływać poczucie niesprawiedliwości. Niesprawiedliwy dostęp do dóbr publicznych działa niszcząco na więzi społeczne i może prowadzić do nietolerancji, dyskryminacji. Podział społeczno-ekonomiczny obejmuje nie tylko kwestie dochodowe (bogaci-biedni), ale również odnosi się do takich aspektów, jak: stan zdrowia, edukacja czy migracja. Jak wynika z przywołanego wyżej raportu, w Europie istnieje silne powiązanie pomiędzy czynnikami społeczno-ekonomicznymi, a edukacją i zdrowiem – mężczyźni z niższym poziomem wykształcenia żyją średnio 2,7 roku krócej niż mężczyźni lepiej wykształceni; w przypadku kobiet różnica ta wynosi 1,2 roku. Dane te są tożsame z wynikami Polski. 

    W kontekście równości warto zawrócić uwagę na stan prawny obowiązujący w Polsce. Zgodnie z ART. 32. KONSTYTUCJI RPKODEKSEM PRACY (Rozdział IIa ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r., Dz.U. 1974 Nr 24 poz. 141) oraz tzw. USTAWĄ RÓWNOŚCIOWĄ z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, każdy obywatel zachowuje ochronę przed dyskryminacją ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne lub narodowe, religię, wyznanie, światopogląd, wiek, niepełnosprawność czy orientację seksualną. Tymczasem, jak wynika z BADAŃ przeprowadzonych w listopadzie 2016 r. przez Kantar Public (na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie 1066 osób w wieku 15 lat i więcej) na zlecenie Rzecznika Praw Obywatelskich, większość Polaków trafnie rozpoznaje dyskryminację na rynku pracy i na rynku usług (61-77%, w zależności od konkretnego przykładu dyskryminacji), zaś – odpowiednio – jedynie 33% i 25% mieszkańców Polski wie, że jest ona w tych obszarach zakazana przez prawo.  Jednocześnie obserwowany jest stały wzrost przekonań o występowaniu dyskryminacji w Polsce.  W największym stopniu, w odniesieniu do roku 2015, o 9% wzrosła liczba badanych przekonanych o częstej dyskryminacji ze względu na rasę i pochodzenie, o 11% ze względu na niepełnosprawność i o 9% – ze względu na światopogląd i bezwyznaniowość. Według badanych najczęściej dochodzi do dyskryminacji ze względu na orientację seksualną (49%), ze względu na pochodzenie etniczne lub narodowe (44%) oraz tożsamość płciową (42%) przy czym procenty dotyczą odpowiedzi „bardzo często” i „często”. Co trzeci badany jest przekonany o częstej dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami (36%) lub dyskryminacji z powodu przekonań religijnych i wyznania (32%). Jedna czwarta respondentów sądzi, że dyskryminacja z dużą częstotliwością dotyka osób o poglądach ateistycznych (28%) oraz tych w wieku 55 lat i więcej (25%). W opinii społecznej płeć i wiek poniżej 30 roku życia rzadko wywołują gorsze traktowanie.

    Tymczasem biznes otrzymuje narzędzia do tego, by aktywnie przeciwdziałać praktykom dyskryminacyjnym w miejscu pracy – firmy mogą stać się sygnatariuszami KARTY RÓŻNORODNOŚCI, w ramach której zobowiązują się do wdrożenia polityki równego traktowania i zarządzania różnorodnością, prowadzenia edukacji antydyskryminacyjnej wśród wszystkich zatrudnionych, aktywnego przeciwdziałania dyskryminacji i mobbingowi w miejscu pracy, a także raportowania o podjętych działaniach i upowszechniania zarządzania różnorodnością wśród partnerów biznesowych i społecznych. WIĘCEJ O INICJATYWIE >>>

  • Mimo, że udało się zmniejszyć nierówność dochodową między krajami, to jednak nierówność ta  nasiliła się wewnątrz  krajów.
  • Szerokie i często wzajemnie wzmacniające różnice są widoczne w poszczególnych krajach, w tym różnice w zakresie: wiejsko – miejskich nierówności, zamożności gospodarstw domowych, płci, mniejszości etnicznych i ludności rdzennej, statusu migrantów i niepełnosprawności.
  • Działalność biznesowa może być zarówno motorem do pozytywnych zmian poprzez tworzenie nowych miejsc pracy czy włączanie modeli pozwalających na umocowanie grup wykluczonych, ale może być również źródłem pogłębiania nierówności w regionie poprzez współudział w utrwalaniu uprzedzeń i dyskryminacji.
  • Szczególnie ważne jest wzięcie odpowiedzialności za cały łańcuch dostaw, czyli sprawdzenie czy u podwykonawców lub dostawców nie są łamane prawa człowieka.

Cel 10. dotyczy polepszenia sytuacji ekonomicznej najbiedniejszej części populacji na Ziemi, zachęca do podjęcia działań na rzecz zwiększenia inkluzywności społecznej, gospodarczej i politycznej wszystkich ludzi oraz wyrównania szans poprzez eliminację dyskryminujących praw, polityk i praktyk (w tym także nierówność w wynagrodzeniach, ochrona socjalna). Cel ten odwołuje się również do potrzeby wprowadzenia regulacji umożliwiających bezpieczną i odpowiedzialną migrację ludzi i zachęca do działań na rzecz wzmocnienia głosu krajów rozwijających się, świadczeń w zakresie pomocy rozwojowej oraz inwestycji zagranicznych w tych krajach.

Następstwa nierówności, zwłaszcza społeczne, przynoszą pozornie niezwiązane z nią efekty. Jak wynika z raportu UNDERSTANDING THE SOCIO-ECONOMIC DIVIDE IN EUROPE wysoka i wzrastająca nierówność szkodzi naszym społeczeństwom i nie służy wzrostowi gospodarczemu. Może utrudniać spójność społeczną, obniżać zaufanie społeczne do instytucji, zniechęcać do postaw obywatelskich, sprzyjać niestabilności politycznej i społecznej, wywoływać poczucie niesprawiedliwości. Niesprawiedliwy dostęp do dóbr publicznych działa niszcząco na więzi społeczne i może prowadzić do nietolerancji, dyskryminacji. Podział społeczno-ekonomiczny obejmuje nie tylko kwestie dochodowe (bogaci-biedni), ale również odnosi się do takich aspektów, jak: stan zdrowia, edukacja czy migracja. Jak wynika z przywołanego wyżej raportu, w Europie istnieje silne powiązanie pomiędzy czynnikami społeczno-ekonomicznymi, a edukacją i zdrowiem – mężczyźni z niższym poziomem wykształcenia żyją średnio 2,7 roku krócej niż mężczyźni lepiej wykształceni; w przypadku kobiet różnica ta wynosi 1,2 roku. Dane te są tożsame z wynikami Polski. 

W kontekście równości warto zawrócić uwagę na stan prawny obowiązujący w Polsce. Zgodnie z ART. 32. KONSTYTUCJI RPKODEKSEM PRACY (Rozdział IIa ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r., Dz.U. 1974 Nr 24 poz. 141) oraz tzw. USTAWĄ RÓWNOŚCIOWĄ z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, każdy obywatel zachowuje ochronę przed dyskryminacją ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne lub narodowe, religię, wyznanie, światopogląd, wiek, niepełnosprawność czy orientację seksualną. Tymczasem, jak wynika z BADAŃ przeprowadzonych w listopadzie 2016 r. przez Kantar Public (na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie 1066 osób w wieku 15 lat i więcej) na zlecenie Rzecznika Praw Obywatelskich, większość Polaków trafnie rozpoznaje dyskryminację na rynku pracy i na rynku usług (61-77%, w zależności od konkretnego przykładu dyskryminacji), zaś – odpowiednio – jedynie 33% i 25% mieszkańców Polski wie, że jest ona w tych obszarach zakazana przez prawo.  Jednocześnie obserwowany jest stały wzrost przekonań o występowaniu dyskryminacji w Polsce.  W największym stopniu, w odniesieniu do roku 2015, o 9% wzrosła liczba badanych przekonanych o częstej dyskryminacji ze względu na rasę i pochodzenie, o 11% ze względu na niepełnosprawność i o 9% – ze względu na światopogląd i bezwyznaniowość. Według badanych najczęściej dochodzi do dyskryminacji ze względu na orientację seksualną (49%), ze względu na pochodzenie etniczne lub narodowe (44%) oraz tożsamość płciową (42%) przy czym procenty dotyczą odpowiedzi „bardzo często” i „często”. Co trzeci badany jest przekonany o częstej dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami (36%) lub dyskryminacji z powodu przekonań religijnych i wyznania (32%). Jedna czwarta respondentów sądzi, że dyskryminacja z dużą częstotliwością dotyka osób o poglądach ateistycznych (28%) oraz tych w wieku 55 lat i więcej (25%). W opinii społecznej płeć i wiek poniżej 30 roku życia rzadko wywołują gorsze traktowanie.

Tymczasem biznes otrzymuje narzędzia do tego, by aktywnie przeciwdziałać praktykom dyskryminacyjnym w miejscu pracy – firmy mogą stać się sygnatariuszami KARTY RÓŻNORODNOŚCI, w ramach której zobowiązują się do wdrożenia polityki równego traktowania i zarządzania różnorodnością, prowadzenia edukacji antydyskryminacyjnej wśród wszystkich zatrudnionych, aktywnego przeciwdziałania dyskryminacji i mobbingowi w miejscu pracy, a także raportowania o podjętych działaniach i upowszechniania zarządzania różnorodnością wśród partnerów biznesowych i społecznych. WIĘCEJ O INICJATYWIE >>>

  • Tworzenie bądź rozwijanie produktów i usług dostępnych dla biedniejszych klientów.
  • Poprawa dostępu do podstawowych towarów i usług dla osób żyjących w ubóstwie (np. poprzez podstawową działalność biznesową, dialog, inwestycje społeczne).
  • Angażowanie członków lokalnej społeczności w łańcuchy wartości (producenci, dostawcy, dystrybutorzy, sprzedawcy).
  • Wdrożenie i prowadzenie polityki antydyskryminacyjnej i przeciwdziałanie praktykom dyskryminacyjnym, w tym poprzez zaangażowanie w Kartę różnorodności czy odpowiednie szkolenia pracowników.
  • Przejrzystość w systemie wynagradzania i premiowania pracowników.
  • Upewnienie się czy wszyscy pracownicy najniższego szczebla otrzymują wynagrodzenie w wysokości pozwalającej pokryć wydatki związane z zaspokojeniem podstawowych potrzeb swoich i bliskich – np. dobrowolne decyzje o tzw. living wage.
  • Partnerstwa z lokalnymi organizacjami, których celem jest wzmacnianie postaw przedsiębiorczych członków miejscowych społeczności,- przejrzystość podatkowa przedsiębiorstw.

Wybrane dobre praktyki

ENERIS SUROWCE

Segreguję — nie widzę przeszkód

AVIVA

Living Wage w Aviva

TURKCELL

Hello Hope

NEST

NEST dba o prawa i dobrobyt artystów

Wybrane inicjatywy

STOWARZYSZENIE INTERWENCJI PRAWNEJ

DIVERcity – różnorodność w dużym mieście

CENTRUM EDUKACJI OBYWATELSKIEJ

Rozmawiajmy o uchodźcach

FORUM ODPOWIEDZIALNEGO BIZNESU

Karta Różnorodności

AKADEMIA ROZWOJU FILANTROPII W POLSCE

Global Challenges Local Solutions